Dünyaya gelen küçük bir insan canlısı, bir kadın ve bir erkeğin yaşamına yeni birer rol: anne ve babalık katıyor. Her kadının anneliği ve her erkeğin babalığı deneyimleme biçiminin biricik olduğunu söyleyebiliriz. Kişilerin kendi geçmişinden getirdikleri, deneyimlerinden çıkarım yaptığı ‘‘doğru ve yanlış bildikleri’’, hedefleri, hayalleri, umutları, korkuları ve nicesi ile bir anne ve baba ortaya çıkıyor. Erken dönemde ilk olarak bebeğin beslenme ihtiyacını fiziksel olarak karşılayabilecek mekanizmanın anne olduğunu göz önünde bulundursak; anne-bebek ilişkisinin kurulmasının doğal akışta emzirme ile desteklenip güçlendiğini görürüz. Diğer yandan emzirmenin herhangi bir sebeple gerçekleşmediği durumlarda ise ten teması ile ihtiyacı zamanında karşılayarak, arayışlarına zamanında karşılık ve destek vererek çocuk ve annenin ilişkisinin güçlenebileceğini biliyoruz. Hamilelik ve doğum süreci sonrasında bebek ile ilk temasta bulunan baba, ilişkisini kurmak ve güçlendirmek için yine anne kadar çevrede olmalıdır. Çocuğa emzirmek dışında her türlü alanda birincil bakım verenlerden olabilmek için, gerekli tüm donanıma sahiptir. Ve yine anne-çocuk arasında olduğu gibi; baba-çocuk arasındaki ilişkinin güçlenmesi de babanın çocuğun ihtiyaçlarına karşı duyarlı olması ile mümkündür. Ebeveynlerin çocuklarının ağlaması, acıkması, bezinin değişmesi, sarılma ihtiyacı, yürümek için destek, merakı için keşif, tüm duyguları deneyimleme, hatalarına rağmen kabul, yüreklendirmek vb. yaşama dair her alanda yeteri kadar yakında olması ve uygun desteği sağlaması gerekir.
Uygun destek: yeteri kadar yakında olmak, güvenliği sağlamak, çocuğun kendi başına yapabildiği kadarına izin vermek, alternatifler sunmak, çocuğun seçmesine izin vermek, uzaklaşmak şeklindedir. Çocuklar ihtiyaçlarına duyarlı ebeveynler sayesinde yaşamı keşfetme imkanı bulur. İhtiyaçlarına cevap verirken ebeveynlerin gereğinden hızlı ya da yavaş olması ise keşif sürecini etkiler. Ebeveynler ‘‘kaçırmamak, temkinli olmak, öğretici olmak, en uygun imkanları sağlamak’’ kaygısıyla çocuk daha talep etmeden onun ihtiyacına karar vererek karşılamaya kalkıştığında, çocuğu henüz hazır olmadığı bir duruma sürükleyebilir. Diğer yandan yaşayarak öğrenmesi, desteksiz ayakta kalabilmesi amacıyla ihtiyaçları görmezden gelen ebeveynler çocuğun özgüven gelişimi adına düşündüklerinin aksine olumsuz bir etki bırakabilirler. Ebeveyn olmak eğer bir paketse: çocuğun öğretmeni olmak, her zaman doğrusunu gösteren olmak, çocuğun işini kolaylaştırmak / hızlandırmak için sorumluluklarını onun yerine yapmak, kadın-erkek-eş-evlat-arkadaş vb rollerini yok sayarak sadece ebeveyn rolünde yaşamını sürdürmek pakete dahil değildir. Daha net bir ifadeyle, böyle olmak zorunda değildir. Farkına varmak gerekir. Pakete dahil olan ise: yaşamdaki diğer rollerinden de beslenerek daha verimli ebeveyn olabilmek, anne ve baba arasında keyifli bir paslaşmayla kurulmuş iş birliği, çocuğun ihtiyacında yeteri kadar yardımla varolabilmek, çocuğun keşif yelpazesini genişletebilmek için fırsat yaratmak ve birlikte büyürken ebeveynliğin biricikliğinden keyif almak. Ebeveynlik paketinde hatalar ve uygun müdahaleler hep yan yana olacaktır. Hataların nereden geldiğini bulup %’leri düşürüyorsak iyi iş başardık!