Şu otomobil reklamını biliyor musunuz? Ailenin babasının otomobil anahtarını 7 yaşındaki kızına verdiği reklam? En azından kızı aslında 17 yaşında olsa da babasına 7 yaşında görünmektedir. Bu hafta ben de o baba gibi hissediyorum. Cuma günü kızımın anaokulundaki ilk günü olacak ama ben bunun nasıl mümkün olduğundan emin değilim. O sırt çantası bebeğimin omzuna kesinlikle uymaz. Daha geçen gün emeklemeyi öğrenmişken anaokulunun önündeki basamakları özgüvenle çıkması imkansız. Daha kelimeleri öğrenirken nasıl yardım isteyecek? Oyun parkındaki demirlere tırmanmak için can atıyor ama salıncağı keşfetmesi sanki geçen yazmış gibi geliyor. Peki Natalie ve Aiden (geçtiğimiz beş seneden uzun süredir onun ilk arkadaşları ve sınıf arkadaşları) olmadan yolunu nasıl bulacak?
Anaokulunun İlk Günü Kızımın cesur ve dayanıklı olduğunu biliyorum. Birçok harika şeyi başardığını biliyorum. Birkaç hafta önce çıktığımız gezide son derece zorlu ve korkutucu halat yoldan nasıl geçtiğinin hikayesini anlatıp duruyorum. Seyrettiği filmlerin korkutucu bölümlerini gözünü kırpmadan izler. Erkek kardeşini yatıştırmak ve telkin etmek ve ona nasıl güzelce ve terbiyeli bir şekilde oynayacağını öğretmek için eşsiz bir yeteneğe sahip. Adını güzel bir şekilde yazabiliyor, aklından toplama ve çıkarma yapabiliyor, yumurta ve sandviç hazırlayabiliyor, parende atabiliyor ve kendi başına havuzun kısa kenarı boyunca yüzebiliyor. Ve her ne kadar onu evimizin merdivenlerinden çıkarmam için fazlasıyla ağırlaşmış olsa da o hala yemek yemekten hoşlanmayan ve okumayı ve babasının onun için uydurduğu şarkıları dinlemeyi seven küçük kız. O hala oyun parkına giderken ya da sınıftan dönerken pantolonu düşebilecek kadar küçük olan kız. O hala yaşadığı her “ilkte” annesi yanında olan küçük kız –ilk kelimeleri (balon ve mor), ilk adımları (serçe parmağıma asılmayı ne kadar da isterdi), ilk büyük yatağı (ve o uykuya daldıktan sonra dahi birbirimize yatarak geçirdiğimiz saatler), plaja ilk gidişi (onu yeterince sıkı tutmasaydım karşı kıyıya kadar yürümeye devam edeceğine ikna olduğum zaman), atlıkarıncaya ilk binişi (ve çok geçmeden ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci binişleri). Ama bu ilk için –Anaokulunun ilk günü- yapabileceğim tek şey ona okulun kapısına kadar eşlik etmek ve orada bırakmak. Sanırım gözüme şimdiye kadar olduğundan daha büyük ve küçük görünecek ve üzüntü ve sevinç ve gurur gözyaşları nedeniyle de biraz bulanık görünecek.